Üsküdar escort dar sokaklarında gece sessizdi. Sadece ara sıra geçen bir taksinin farları kaldırım taşlarına vuruyor, yağmurdan ıslanmış yollar parlıyordu. Elif, yirmi iki yaşında, yorgun ama dimdik yürüyordu. Her adımı, yılların ağırlığını taşıyordu sanki. Hayatı ona kolay davranmamıştı.
Küçük yaşta ailesini kaybetmiş, akrabaları tarafından dışlanmıştı. Ümraniye’de bir fabrikada çalışırken, maaşını aylarca alamadı. Ev kirası, borçlar, hastalık derken çaresiz kaldı. Kime el uzatsa, tutan olmadı. “Hayat insanı en çok yalnız bırakırken büyütüyor,” derdi kendi kendine. Sonunda bir gece, karnını doyurmak için girdiği yanlış bir yolda, çıkışı olmayan bir hayatın içine adım attı.
Artık geceleri Üsküdar vip escort arka sokaklarında dolaşıyordu. Kimseyle göz göze gelmiyor, kimsenin acıma dolu bakışlarını görmek istemiyordu. Hepsini sezmişti.
Bir gün, Salacak Sahili’nde bir banka oturdu. Elinde soğumuş bir çay, gözleri Kız Kulesi’nde… Rüzgar saçlarını savururken denizin sesiyle birlikte içinden bir şeyler koptu.
O sırada yanına yaşlı bir kadın geldi, elinde küçük bir poşet vardı. Kadın gülümsedi, “Kızım, açsındır, biraz börek yaptım,” dedi. Elif bir an duraksadı. Uzun zamandır kimse ona “kızım” dememişti. Gözleri doldu, teşekkür bile edemeden sessizce aldı poşeti. O an içinde yıllardır bastırdığı duygular kabardı. “Belki,” dedi, “belki hâlâ iyi insanlar vardır.”
Bir yanıt yazın